“Wieczna wojna” Joe Haldemana została wznowiona po polsku w 2007, także nie trzeba już polować po Allegro i antykwariatach, żeby zdobyć książkę.

Blichtr płynie z miasta, mądrość z pustyni

Kupiłem Diunę część 7 i boję się ją czytać…

Jeśli miałbym możliwość wskrzeszenia jednej osoby to byłby to Frank Herbert. Uwielbiam jego cykl “Diuna“, jest on mistrzostwem świata w każdej kategorii. Herbert był genialny, potrafił zapisać sto stron na których fabuła nie posunęła się za bardzo do przodu, a i tak było to świetne i za każdym razem życzyłem sobie, żeby książka była kilka razy grubsza.

Niestety Frank Herbert umarł zanim skończył cykl. Zostawił po sobie 6 tomów i depozyt w banku gdzie były szkice do części siódmej. Jakiś czas temu jego syn Brian Herbert i Kevin J. Anderson postanowili zrobić sobie jaja z wszystkich fanów cyklu i zaczęli pisać najpierw opowiadania, a potem prequele o “Diunie”. Najpierw ukazały się tomy “Ród Atrydów“, “Ród Harkonnenów” i “Ród Korinów“. Czytało się je w miarę dobrze, ale oczywiście zabrakło geniuszu Franka. Dostaliśmy trylogię, która była w sumie głównie przygodowa. Bez głębszych przemyśleń na temat ludzkich zachowań, dynamiki społeczeństw, mesjanizmu czy nawet ekologii. Herbet umiał doskonale łączyć różne tematy, nawiązywać do różnych kultur, języków, podawać informacje w fascynujący sposób. Tego brakuje książkom jego syna.

Jakiś czas po nowej trylogii wyszła kolejna: “The Butlerian Jihad“, “The Machine Crusade“, “The Battle of Corrin“. Kupiłem pierwszy tom, ale jakoś do tej pory go nie przeczytałem. Chyba nie spodziewałem się czegoś szczególnego. Recenzje fanów Herberta były często nieprzychylne. Ktoś poprostu wydaje książki bazując na sukcesie oryginału i na dodatek robi to tempie w jakim pisze się romansidła.

Ku mojemu zaskoczeniu właśnie niedawno ukazała się “Hunters of Dune“, która ma dokończyć główny cykl. Naprawdę nie wiem czy mam to coś czytać. Chcę oczywiście “poprzebywać” trochę w uniwersum Diuny, ale mam obawy czy to nie zniszczy mi tych genialnych wyobrażeń, które powstały przy udziale Franka Herberta.

Nie, Romeo nie miał na drugie Leonardo, a Michał to nie jest prawdziwe imię Wiedźmina :)

“Armia opracowuje swój program z myślą o stuleciach, nie o jednostkach.”

Książka “Wieczna wojna” to już dla mnie kultowa pozycja. Do tego stopnia, że boję się czytać inne książki Joe Haldeman‘a, żeby przypadkiem nie trafić na coś co nie jest już tak dobre. “Wieczna wojna” wbrew temu co sugeruje tytuł ma bardzo antywojenne przesłanie. Haldeman jest weteranem z Wietnamu i echa tego daje się zauważyć w jego prozie. Dobra, przyznaję się, czytałem też “Wieczną wolność”, ale już mnie tak niestety nie zachwyciła.

Akcja książki dzieje się w przyszłości, gdzie ludzkość osiągnęła dość wysoki poziom zaawansowania technologicznego: skoki przestrzenne (wykorzystujące wygasłe słońca: kolapsary) pozwalają ogarnąć trochę rozmiary kosmosu, ale za to powodują rozbieżności czasowe. Tocząca się wojna z obcą rasą Bykrian pochłania tysiące istnień po obu stronach, ma także niekorzystny wpływ społeczno-ekonomiczny i co najważniejsze jak każda wojna zupełnie pozbawiona jest sensu. Właśnie doświadczenia Haldemana z Wietmanu powodują, że książka nabiera wartości: tylko człowiek, który widział okropieństwa wojny i odczuł wszystkie emocje i postawy z tym związane (strach, obrzydzenie, nienawiść, przyjaźń czy altruizm) może tak dobrze przekazać, że wojny należy wystrzegać się za prawie każdą cenę.
Historia uczy jednego: ludzie nie uczą się na błędach historii. Mimo postępu technologicznego, świadomość rasy ludzkiej nie ewoluuje tak szybko jak powinna. Nie tylko w książce, w rzeczywistości także. Na tle wielkiej kampanii wojennej trwającej setki lat autor przedstawia myśli i czucia pojedynczej jednostki. Jak mało one znaczą dla wielkiej machiny wojennej pokazują słowa zaczynające ten wpis.

Na jesień ma ukazać się cała “trylogia” w jednym tomie “Peace And War: Forever Peace, Forever Free, Forever War”.

W Polsce dość dawno temu ukazał się komiks o tym samym tytule co książka i jest prawie dokładnym jej odzwierciedleniem. Bardzo dobra i sugestywna kreska Marvano doskonale oddaje klimat książki Haldemana. Polecam.