Amazon Kindle.

Ostatnio kupiłem sobie Amazon Kindle, z którego jestem zadowolony i o czym postaram się napisać wkrótce. Dziś jednak o dwóch podstawowych wadach na jakie natknąłem podczas używania tego gadżetu.

Pierwsza z nich to problem z polskimi literami – w zależności od tego w jaki sposób stworzony był oryginalny dokument, albo brakuje wszystkich polskich znaków, albo zamiast “ż” wyświetlana jest spacja. Nie byłoby problemem, gdyby zamiast polskich znaków wyświetlane były ich podstawowe zamienniki (np “s”, zamiast “ś”), ale tak się nie dzieje i tu dochodzimy do drugiego problemu, jakim jest potrzeba konwersji dokumentów do natywnych formatów obsługiwanych przez Kindle.

Kindle wciąż nie obsługuje formatu epub, który jest damowym i otwartym systemem używanym przez wielu wydawców i dostawców treści (np. Apple). Pliki PDF owszem mogą być przeglądane na Kindle, ale ma się wrażenie jakby patrzyło się na grafikę, a nie tekst. Powiększanie nie powoduje, że nadmiar tektu przechodzi na kolejną stronę, niestety trzeba przesuwać okno z treścią. Oczywiście można skorzystać z darmowych konwerterów, ale powiedzmy sobie szczerze, że to już niepotrzebna zabawa w szukanie najlepszego, testowanie i konwersję, co wiąże się z bałaganem w bibliotece plików. Nie sposób pominąć faktu, że niektóre programy do konwersji nie radzą sobie za dobrze (PDF to ePUB Mobi Converter) w efekcie czego straciłem parę książek kasując źródłowe PDFy.

Chyba najbardziej znanym programem do zarządzania biblioteką książek jest Calibre, który posiada dość rozbudowaną funkcjonalność (zarządzanie, konwersja, edycja tagów itp). Niestety i on nie utrzegł się paru niedociągnięć. Po pierwsze nie radzi sobie dobrze z konwersją dokumentów z polskimi znakami, a po drugie tworzy folder z biblioteką plików, która przechowuje po konwersji wszystkie formaty i ogólnie ma się wrażenie bałaganu. Owszem, nie ma potrzeby tam zaglądać i tylko pozostać przy interface, który program oferuje.

Niestety osobiscie czuję dyskomfort, że nie mogę uporządkować plików zgodnie z systemem jaki sobie założyłem. Wszystko to problemy stare jak historia komputerów, ale przyznam, że coraz bardziej skłaniam się ku prostym i nie przeładowanym interfejsom, które robią wiekszość rzeczy w tle, dlatego też szukanie i próba omijania problemów z konwersją są problemem i zbędnym utrudnianiem, dla kogoś kto chce po prostu przeczytać książkę czy dokument.

Jestem ciekawy co z tego wyjdzie, ale zapobiegawczo polecam przeczytanie “Wiecznej wojny” zanim obejrzy się film. Książka jest świetna, ale nawet Scottowi może powinąć się noga, jak to często bywa z próbami adaptacji.

Wieczna wojna” Joe Haldemana została wznowiona po polsku w 2007, także nie trzeba już polować po Allegro i antykwariatach, żeby zdobyć książkę.

Hunters of Dune. Brian Herbert & Kevin J. Anderson

Blichtr płynie z miasta, mądrość z pustyni

Kupiłem Diunę część 7 i boję się ją czytać…

Jeśli miałbym możliwość wskrzeszenia jednej osoby to byłby to Frank Herbert. Uwielbiam jego cykl “Diuna“, jest on mistrzostwem świata w każdej kategorii. Herbert był genialny, potrafił zapisać sto stron na których fabuła nie posunęła się za bardzo do przodu, a i tak było to świetne i za każdym razem życzyłem sobie, żeby książka była kilka razy grubsza.
wiecej »

Read Before Hollywood Does. Ad.

Nie, Romeo nie miał na drugie Leonardo, a Michał to nie jest prawdziwe imię Wiedźmina :)

Tom Opasiński, o ktorym pisałem już wcześniej udostępnił na swojej stronie dział evolution, w którym prezentuje etapy tworzenia plakatów. W innych działach doszły też nowe pozycje. Dla mnie nieziemski wypas, znikam oglądać. Panie Tomaszu, kiedy zapowiadana książka?

Wieczna wojna

Wieczna Wojna. Joe Haldeman.

“Armia opracowuje swój program z myślą o stuleciach, nie o jednostkach.”

Książka “Wieczna wojna” to już dla mnie kultowa pozycja. Do tego stopnia, że boję się czytać inne książki Joe Haldeman‘a, żeby przypadkiem nie trafić na coś co nie jest już tak dobre. “Wieczna wojna” wbrew temu co sugeruje tytuł ma bardzo antywojenne przesłanie. Haldeman jest weteranem z Wietnamu i echa tego daje się zauważyć w jego prozie. Dobra, przyznaję się, czytałem też “Wieczną wolność”, ale już mnie tak niestety nie zachwyciła.

Akcja książki dzieje się w przyszłości, gdzie ludzkość osiągnęła dość wysoki poziom zaawansowania technologicznego: skoki przestrzenne (wykorzystujące wygasłe słońca: kolapsary) pozwalają ogarnąć trochę rozmiary kosmosu, ale za to powodują rozbieżności czasowe. Tocząca się wojna z obcą rasą Bykrian pochłania tysiące istnień po obu stronach, ma także niekorzystny wpływ społeczno-ekonomiczny i co najważniejsze jak każda wojna zupełnie pozbawiona jest sensu. Właśnie doświadczenia Haldemana z Wietmanu powodują, że książka nabiera wartości: tylko człowiek, który widział okropieństwa wojny i odczuł wszystkie emocje i postawy z tym związane (strach, obrzydzenie, nienawiść, przyjaźń czy altruizm) może tak dobrze przekazać, że wojny należy wystrzegać się za prawie każdą cenę.
Historia uczy jednego: ludzie nie uczą się na błędach historii. Mimo postępu technologicznego, świadomość rasy ludzkiej nie ewoluuje tak szybko jak powinna. Nie tylko w książce, w rzeczywistości także. Na tle wielkiej kampanii wojennej trwającej setki lat autor przedstawia myśli i czucia pojedynczej jednostki. Jak mało one znaczą dla wielkiej machiny wojennej pokazują słowa zaczynające ten wpis.

Na jesień ma ukazać się cała “trylogia” w jednym tomie “Peace And War: Forever Peace, Forever Free, Forever War”.

W Polsce dość dawno temu ukazał się komiks o tym samym tytule co książka i jest prawie dokładnym jej odzwierciedleniem. Bardzo dobra i sugestywna kreska Marvano doskonale oddaje klimat książki Haldemana. Polecam.